و حضرت امام ربانى خواجه يوسف همدانى - قدس اللّه روحه - كه سلسلهء مشايخ خواجهء ما - قدس اللّه ارواحهم - بديشان مىپيوندد ، چنين فرموده‌اند : طالب بايد كه شب و روز را مستغرق « لا إله الا اللّه » گرداند . خواب و بيدارى بر گفت وى نفقه كند . دست از نوافل نمازها و ذكرها و تسبيحها بدارد ، و اقتصار برين كلمه كند . جايى كه علم لدنى و حكمت الهى بود ، خدمت به نفل زحمت بود . هر روزى و شبى بل كه هر ساعتى و لحظتى چنان پندارد كه در « لا إله الا اللّه » نومسلمان است . از هر چه جز « لا إله الا اللّه » است - الا نماز فرض و سنت - تبرا كند . به كلى جهان « لا إله الا اللّه » را لا بد و ناچار داند ، و ما بقى را بلا و محنت شناسد . تهى گردد از انديشهء كل كائنات ، و تعلق گيرد به ذكر « لا إله الا اللّه » در همه حالات و ساعات . در قطع علايق مخلوقات ، هيچ آلتى از افعال و اذكار ظاهرى و باطنى كامل‌تر و شافىتر از قول « لا إله الا اللّه » نيست . و شيخ شهيد مجد الدّين البغدادى - قدّس اللّه روحه - گفته‌اند : اتّفق المشايخ - قدّس اللّه ارواحهم - على أنّ المريد ما لم يسلك طريق « لا إله الّا اللّه » مدّة قريبة بأربعين سنة ، لا يصل الى حقيقة « إلّا اللّه » . و حضرت خواجهء امام محمد على حكيم ترمذى - قدس اللّه روحه - فرموده‌اند : كسى كه دوام دولت ايمان طلبيد ، بايد كه در هر حالى و در هر كارى عادت وى گفتن « لا إله الا اللّه » بود . و ظلمت شرك خفى را به اين كلمه همواره دور مىكند از خود ، و ظهور نور ايمان را بر دل خود تازه مىدارد ، چنان كه رسول - صلى اللّه عليه و سلم - فرمود كه : جددوا ايمانكم ؛ « لا إله الا اللّه » .